«آن که می تواند کاری بکند و در نجات، نقشی داشته باشد، نه زن سنتی است که در قالب های کهنه آرام و رام خفته است، و نه زن عروسکی جدید که در قالب های دشمن، سیر و اشباع شده است، بلکه زنی است که سنت های متحجر قدیم را که به نام دین اما در واقع سنت قومی و ارتجاعی است که بر روح اندیشه و رفتار اجتماعیشان حکومت داده اند می شکند و می تواند خصوصیات انسانی تازه را انتخاب کند، کسی است که تلقینات گذشتگان، به عنوان نصایح ارثی مرده، سیرش نمی کند و شعارهای صادر شده از ذهن های مشکوک امروز به عنوان شعارهای وارداتی فریبنده، به شوق و شعفش در نمی آورد و در پشت ماسک های آزادی، چهره کریه و وحشتناک ضد معنویت و انسانیت، و ضد استقلال معنوی و انسانی، و ضد زن و حرمت انسانی زن را می بیند. »

                   دکترشریعتی و همسرش-تهران ۱۳۵۵